คราวนี้ถูกกระตุ้นมาจากบรรยากาศภายในห้องสัมมนาแห่งภาควิชา ที่ทุกคน(ที่ลงทะเบียนเรียน)จะต้องเข้ามารวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนและรับชมการแสดงผลงานระหว่างกัน ภายใต้บรรยากาศที่ไม่ได้กดดันอะไร หน้าที่ของผู้พูดก็จะพูด(เป็นภาษาต่างชาติ)เพื่ออธิบายสิ่งที่ตนเองนำมาเสนอ จะแสดงออกมาอย่างไร ง่าย-ยาก พูดละเอียดขนาดไหน สำเนียงจะดีอย่างไร(เพราะท่องมา) ก็จะแตกต่างกันไปแต่ละคน แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ทำให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจ.. คนฟังอยากฟังคนพูดรู้เรื่อง แต่ฟังไม่ออก คนพูดอยากฟังคนฟังถามรู้เรื่อง แต่ฟังไม่ออก ตอบก็ไม่ถูกเพราะไม่ได้เตรียมบทไว้ ใจก็ตุ้มๆต่อมๆกลัวฟังคำถามไม่ออก กลัวตอบคำถามไม่ได้ เพราะ ภาษา!!

ยิ่งพอให้พยายามนึกถึงว่า แล้วจะให้วิทยาศาสตร์ก้าวหน้า ฯลฯ ทั้งๆที่พวกเรายังต้วมเตี้ยม สื่อสารด้วยภาษาชาติมหาอำนาจไม่ออกได้อย่างไรกัน?

อีกสาเหตุหนึ่งที่ร้ายแรงพอสมควร คือ เราลองทดสอบความรู้ของตัวเอง(ที่มีเกียรตินิยมค้ำคออยู่เนี่ย)ด้วยการเอาแนวข้อสอบGRE subject test ในวิชาฟิสิกส์มาลองทำดู เหมือนจะเป็นภาพสะท้อนได้พอสมควรว่าสิ่งที่เราได้มาจากช่วงเวลาสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย มีมากพอในระดับนานาชาติหรือเปล่า และแล้วปรากฎการณ์ที่ออกมา.. “ช่างแสนเลวร้าย และน่าละเหี่ยใจ..” เพราะเราจำอะไรแทบจะไม่ได้เลย!

“โอ้ว พระเจ้า” จะกล่าวโทษที่การศึกษาก็ใช่ที่ หรือจะกล่าวโทษตนเองที่เรียนมาไม่ดีก็ไม่มีประโยชน์ ก็เลยพยายามทำความเข้าใจกับอะไรบางอย่างให้มันถูก เผื่อจะได้แก้ให้มันถูกทาง

1. สิ่งที่เราเรียนมา เราให้เวลามันแค่เรียน แล้วก็ทำสอบ.. แต่ไม่เคยนำมาใช้ หรือแค่ฝึกฝนก็ยังไม่เคย

2. การเรียนวิทยฯ เพื่ออนาคตเป็นนักวิทยาศาสตร์ จำเป็นอย่างมากที่จะต้องเรียนให้ถ่องแท้ และมีเวลาให้กับการทำความเข้าใจให้มากพอ ซึ่งสิ่งเหล่านี้มักตรงข้ามกับค่านิยมการเรียนในปัจจุบัน ที่การเรียนมักไม่ค่อยเกี่ยวเนื่องต่อไปถึงการทำงาน เรียนในห้องให้มันจบๆไป ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องทำให้มันยุ่งยากด้วยการทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

3. หลายครั้งความพยายามอยากที่จะทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ถูกขัดขวางด้วยสาเหตุอันไม่น่าเกิดขึ้น คือ กำแพงภาษา!! ไม่ว่าจะเป็นด้วยอ่านไม่รู้เรื่องถึงแก่นจริงๆเพราะแปลผิดๆ หรือว่าเป็นด้วยยอมแพ้ต่อความยากลำบากในการข้ามกำแพงเพื่อไปรับข้อมูล!

ยิ่งพอตระหนักว่า ยุคนี้คือยุคแห่งการสื่อสารอันไร้ขอบเขต มหาอำนาจคือมหาอำนาจด้านข้อมูลไม่ใช่ที่ดิน แรงงาน และทุนตามระบบเศรษฐกิจแบบดั้งเดิมอีกต่อไป..

ตนเองก็ไม่ใช่คนเก่งหรือฉลาดอะไร แค่พยายามตามโลก ดูโลก ดูคน ดูตนเองไปพร้อมๆกับการพัฒนาตนเองไปเรื่อยๆ ก็เพียงแต่จะวานคนเก่งๆฉลาดๆมาช่วยกันบริหารประเทศให้มากขึ้น ว่าแล้วก็ควาญหาสื่อเก่าๆบอร์ดเก่าๆเผื่อว่าจะได้เห็นได้อ่านความคิดอะไรดีๆเอามาเก็บไว้เป็นต้นทุนสมอง ก็เจออยู่สองเรื่องใหญ่ๆที่โดน..

http://www.nidambe11.net/ekonomiz/2005q1/article2005jan06p4.htm

เมื่อประมาณเกือบห้าปีที่แล้ว มีการบรรยายพิเศษ เพื่อการเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงของโลกสู่การปฏิบัติราชการของไทย จากนักวิชาการระดับโลก ซึ่งสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (สำนักงาน ก.พ.ร.) เป็นข่าวจากประชาชาติธุรกิจ ด้านล่างนี้คัดมาเฉพาะส่วนที่เห็นชอบด้วย

“…การปฏิรูปการศึกษาให้ได้ผลในทรรศนะของผู้เขียนแล้วมีอยู่ 3 ด้านใหญ่ๆ ด้วยกัน

ด้านแรก การปฏิรูปการเรียนรู้ทางด้านภาษาอังกฤษ เราก้าวไปสู่ระบบเศรษฐกิจฐานความรู้ไม่ได้ หากไม่รู้ภาษาอังกฤษอย่างแตกฉาน ด้านที่ 2 ด้านวิทยาศาสตร์ขั้นพื้นฐาน และด้านที่ 3 คือด้านการรู้จักใช้และเข้าถึงเครื่องมือทางด้าน ICT โดยเฉพาะ computer…”

ใช่เลย! ถ้าหากผลิตเด็กไทยให้สื่อสารภาษาชาติมหาอำนาจได้แต่เนิ่นๆ เราก็จะได้กำลังคนของชาติที่พร้อมจะไปสืบราชการ หรือว่าอย่างเบาๆคือดูดซับข้อมูลที่มีมากมายมาได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น และต่อจากนั้นก็จะสามารถมีความรู้รอบด้านไม่ว่าจะเป็นวิทยาศาสตร์หรือไม่ก็ตามอย่างกว้างขวาง ก็เหลือเพียงแต่จะเลือกรับข้อมูลและจะจัดการกับข้อมูลได้ดีเพียงใด

อีกเว็บนึง.. มาจากมติชนแล้วก็มาจากข่าวชุมชนม.เกษตรฯอีกทีหนึ่ง

http://kucity.kasetsart.org/kucity/WebFormDetailBoard.aspx?BRD_ID=16473&PAGE=1

เห็นข่าวเกี่ยวกับเมืองจืนบ้าง เกาหลีบ้าง ญี่ปุ่นไม่ต้องพูดถึง หากจะเรียกว่าเอเชียเหมือนกัน เชื้อสายก็จีนๆเหมือนกัน แต่ทำไมก๊กเราถึงยอมให้เค้านำหน้าเราได้นะ (ตอบ.. ก็เพราะเราเป็นคนไทยนะซี)

ข่าวนี้สองปีกับอีกสองวันพอดี(นับวันที่ ไม่ได้นับละเอียดถึงเดือนที่ไม่เท่ากัน) จีนทุ่มทุนสร้างนักวิทยาศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญจากจำนวนห้าหมื่นมาเป็นสี่แสนได้ภายในเวลาหกปี และนั่นก็เมื่อห้าสิบกว่าปีที่แล้ว ตอนนี้จีนก็เตรียมที่จะสร้างตัวเองเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจได้อีกประเทศหนึ่ง 

อย่างไรก็ได้เห็นการทำงานของหน่วยงานราชการที่เค้าก็พยายามแก้ไขปัญหาในงานพัฒนาการศึกษาไทยไม่น้อยทีเดียว มีการทำวิจัยศึกษาการพัฒนาของประเทศอื่นๆ เพื่อมาปรับใช้กับแผนพัฒนาเศรษฐกิจของเราเองด้วย

http://www.drkanchit.com/books_review/book-r02.html

ก็มีอีกมากมายเลยที่ไปเสาะหามาอ่าน ส่วนมากจะเน้นข่าวที่เห็นภาพการพัฒนาเปลี่ยนแปลงด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจากแหล่งต่างๆในประเทศ ได้เห็นผู้คนทั้งที่เก่งมากและเก่งปานกลางมากมายโลดแล่นอยู่บนกิจวัตรของการทำงาน ทั้งทำเพื่อตนเอง หรือจะทำเพื่อชาติไปพร้อมกัน เพราะอย่างน้อยที่สุดก็ได้เห็นว่า เมืองไทย.. ยังมีดีอีกเยอะเทียว และอย่างน้อยที่สุดอีกอย่างหนึ่งก็คือทำให้เรามีกำลังใจมุ่งมั่นทำในสิ่งที่ทำอยู่ต่อไป..

ปล. แต่ถ้าเราขยันอ่านสื่อต่างชาติมากกว่านี้ ก็คงดี..

การเกิดขึ้นของ “ตึกวรรณสรณ์” ที่ ณ วันนี้กำลังจะกลายเป็นแหล่งชุมชนการเรียนรู้แบบ “พิเศษ” ที่ครบวงจร..

     “เช้าเข้าเคมี สายหน่อยขึ้นไปเรียนเลข เที่ยงลงมากินข้าว บ่ายๆก็กลับขึ้นไปต่อชีวะ มีเวลาเย็นๆค่ำๆคงต่อฟิสิกส์!!”

(ปล. ผู้เขียนไม่ได้มีประสบการณ์ตรง หากเขียนเกินเลยไป ขออภัย..)

เป็นเราตอนใกล้ๆเอ็น ถ้าได้มีชีวิตแบบนี้ก็คงจะสบายดีไปอีกแบบ คือ อยากเรียนหลายที่ ไม่ต้องวิ่งรถหรือวิ่งเท้าให้วุ่นวายเพื่อเปลี่ยนสถานที่เรียน! เห็นมั้ย แม้แต่เรื่องกินยังสบายเลย!! ไม่ต้องตาลีตาเหลือกไปหาร้านข้าว เหมือนสมัยก่อนๆ ที่หายากกกส์ (ไม่นับว่าต้องวิ่งไปกินใต้ศูนย์หนังสือจุฬาหรือทันตะฯ)

ที่น่าสนใจกว่านั้น.. กลับมานั่งคิดกันว่า เดี๋ยวนี้เด็กไทยเรียนกันเป็นวรรคเป็นเวรขนาดนั้นจริงๆหรือ

เล่าถึงวันก่อนที่มหา’ลัยมีจัดสัมมนานักวิทยาศาสตร์จากฝั่งยุโรป(รอการแก้ไขข้อมูล) วันนั้นเค้าเร่ิมต้นการบรรยายด้วยภาพหนึ่งที่เค้าประทับใจ! หลังจากได้เข้ามาเยี่ยมเยียนเมืองไทยครั้งนี้

ภาพนั้นเป็นภาพ หน้า สถาบันกวดวิชาฟิสิกส์ชื่อดังที่สุด

เค้าเปิดขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ “ที่นี่ขายฟิสิกส์กันได้ด้วยหรอ?” (รอการแก้ไขและยืนยันความถูกต้อง)

พวกเราก็ฮากันแหะๆ.. แบบพูดไม่ออกตอบไม่ถูก ก็จะภูมิใจดีมั้ยเนี่ย ว่าบ้านเราขายวิชากันเกลื่อนเมือง แต่การศึกษาไทยก็ยังต้วมเตี้ยมอยู่..

ไม่รู้สิ ไม่วิจารณ์ดีกว่า เพราะเราก็ไม่ได้จะต่อต้านการติว หรือการสอนพิเศษแต่อย่างใด ตราบใดที่การเรียนการสอนในโรงเรียน ยังไม่สามารถ “ให้” สิ่งที่เด็กต้องการได้ และพวกเขา(หรือพ่อแม่ผู้ปกครอง) ก็มีเสรีที่จะออกมาไขว่คว้าโอกาสทางวิชาความรู้ที่เข้มข้นมากกว่าจาก “สถาบันกวดวิชา” ได้

และตราบใดที่สถาบันกวดวิชายังได้ให้วิชาความรู้ในแบบที่ “ถูกต้อง” ได้อยู่ (ในใจก็หวังว่าผู้สอนทั้งหลายคงจะซื่อสัตย์ในวิชาความรู้ของตนเองพอ ที่จะสอน “มั่ว” ให้น้อยที่สุดและเป็นประโยชน์ต่อผู้เรียนให้มากที่สุด)

ตราบนั้นการศึกษาไทยก็ยังไม่หมดหวังเสียทีเดียว..

เรียน ๆ ๆ ๆ ไปเถอะ หากว่าท่านอยากและคิดอยากจะเรียน หรือรักจะเรียน การเรียนไม่เคยทำร้ายใคร หากเราเรียนด้วยสติและปัญญา เรียนก็ทำความเข้าใจ สงสัยก็ถาม อยากรู้ก็ค้นคว้า ต้องอ่านสอบก็ทวนให้จำได้ เท่านี้อย่างไรเสียความรู้ที่เข้าสมองก็ไม่เสียหลาย

นี่ถ้าเราจะเปิดติวเตอร์บ้าง จะเป็นไงนะ?.. เอาแบบสอนถูกหรือสอนฟรีไม่คิดตังค์เลยดีมะ สอนเป็นวิทยาทาน(ที่อุตส่าห์ดั้นด้นเรียนมา)ให้กับรุ่นน้องที่ไม่มีโอกาสไขว่คว้าขึ้นไปบนตึกสูงๆ แบบชั้นสิบเอ็ดสิบสองบนตึก..นั่นน่ะ

สนใจติดต่อได้.. (เผื่อมีคนเข้ามาอ่านโพสต์นี้)

เป็นคำถามออกแนวกวนประสาท ที่กระตุ้นให้ต่อมสมองดีของนักวิจัยได้พยายามตระหนักอยู่เสมอ (คาดหวังว่านักวิจัยทุกคนคงจะตระหนักเหมือนๆกัน) ตั้งแต่การเลือกว่าจะทำวิจัยเรื่องอะไร ทำแง่มุมไหน จวบจนกระทั่งทำอย่างไร และทำออกมาเพื่อประโยชน์อะไร

เพราะอะไรหรือ? อย่าลืมว่าชื่อเสียงและคุณภาพของงานวิจัยและชื่อเสียงของตัวนักวิจัยเองจะต้องมาจากการยอมรับจากสังคม หากโครงงานวิจัยที่คิดขึ้นไม่มีแนวทางที่ดีหรือผลตอบรับที่เพียงพอก็คงยากที่จะได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากสังคมต่างๆ (ที่กล่าวมานี้ไม่รวมงานวิจัยที่เกิดขึ้นแบบไม่ตรงไปตรงมา) ดังนั้นจะวิจัยเรื่องอะไรก็ต้องคิดให้ดีก่อนเสมอ และจากนั้นเมื่อได้ประกาศผลงานออกสู่สายตาสังคม แม้ว่าหลายครั้งจะเป็นสังคมแคบๆในวงวิชาการก็เถอะ แต่นั่นก็เพียงพอในระดับที่สามารถคัดกรองคุณภาพผลงานได้บ้างว่าผลงานชิ้นนั้นๆจะก่อประโยชน์ต่อสังคม หรือรากฐานความรู้มากเพียงใด ส่วนเป้าหมายสูงสุดของงานวิจัยทุกชิ้นก็คือการได้ออกไปโลดแล่นอยู่ในวงการอุตสาหกรรมและการยอมรับจากประชาชนในวงกว้าง

แต่นั่นเป็นเป้าหมายที่ไกลออกไป มันไม่ได้เกิดขึ้นง่ายและรวดเร็วเหมือนกับอัจฉริยะในหนังฮอลิวูดที่ต้องจบเรื่องแบบประสบความสำเร็จภายในเวลาเพียงสองชั่วโมงครึ่ง!

เป้าหมายที่สำคัญรองจากนั้น ที่ดูจะมีความหมายมากกว่า และสมควรยึดถือเป็นแนวทางในการทำงานมากกว่า นั่นคือ “องค์ความรู้” ที่ได้จากการ “ทำวิจัย”

ในกระบวนการทำงานวิจัย ประกอบด้วยขั้นตอนมากมาย ต้องคิด ค้นคว้า แก้ปัญหาสารพัดอย่าง (ที่นอกเหนือจากเรื่องเงินๆทองๆ) หากมองในมุมของประโยชน์ในการทำงาน นั่นคือการได้ฝึกคิด และแก้ไขปัญหา ความรู้จากการศึกษาค้นคว้าจะเป็นความรู้ที่พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ และสร้างความเข้าใจที่ลึกซึ้งมากขึ้น อย่างหนึ่งที่เราต้องยอมรับก่อนคือ ผู้ที่ทำงานวิจัยนั้นต้องมีความสนใจในด้านที่ตนทำ สิ่งนั้นจะทำให้การเรียนรู้เป็นไปได้ไม่ยาก ส่วนความช้าความเร็ว หรือความเข้าใจลึกๆว่ามากน้อยเพียงใด ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถที่สะสมมาของผู้วิจัยนั้นๆ

จากนั้น สิ่งที่ได้เรียนรู้ จะนำมาสร้างเป็นฐานความรู้ที่มั่นคงให้กับคนรุ่นต่อไปได้ จะเป็นความรู้ที่สดใหม่ และมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ (วิทยาศาสตร์ไม่เหมือนประวัติศาสตร์) ดังนั้น นักวิจัยที่ดีก็มักจะเป็นครูที่ดีในเรื่องราวที่เขาได้วิจัยและศึกษามาด้วยตนเองนั้นแล…

AC: …หลายครั้งที่ตัวเราพยายามมองให้ลึก มองให้ไกล ว่าสิ่งที่เราทำมันมีประโยชน์หรือไม่อย่างไรนั้น สุดท้ายเราควรเข้าใจว่า การมองถึงอนาคตที่ควบคุมไม่ได้บางอย่าง มันไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทุกวินาทีเหล่านี้ต่างหากที่น่าสนใจ และควรเห็นคุณค่าของมันมากกว่าปลายทางที่ตั้งไว้เพียงเพื่อไม่ให้หลงทางเท่านั้น

http://www.teenlifemap.com/blog/bundit/?content_id=80&page=

เส้นทางสู่ฝัน

http://weareimpact.com/news/show_news.php?subaction=showfull&id=1187333071&archive=&start_from=&ucat=28

ต้องเป็นที่หนึ่งให้ได้

http://cclover.multiply.com/reviews/item/14

กลยุทธ์พลิกชีวิต “คม สุวรรณพิมล” Master Coach for Goal

http://www.coachforgoal.com/magazine2007.php?art_id=28

สร้างคุณค่าด้วยการศึกษา รักษาคุณค่าด้วยคุณธรรม และใช้คุณค่าของตนให้เกิดประโยชน์

นิยามการศึกษา…คือการเรียนรู้โลก จากประวัติศาสตร์และองค์ความรู้ที่ถูกถ่ายทอดมาจากรุ่นก่อนๆ

นิยามคุณธรรม…คือแนวทางที่รักษาชีวิตและทรัพย์สินไว้โดย ไม่เบียดเบียน ผู้อื่น

นิยามประโยชน์…คือผลที่ทำให้ผู้อื่นได้มีคุณค่าในตัวเองเพิ่มขึ้น

- รักษาจิตใจของตนให้พอดี

ไม่ว่าจะทำอะไร หากไม่เป็นสุขย่อมไม่มีความหมาย การมีคุณค่าในตัวเองก็สร้างความสุขได้เนื่องจากพอใจในสิ่งที่ตนเป็นอยู่ แต่นอกเหนือจากนั้น ก็เป็นธรรมชาติของกิเลสแต่ละคนจะนำพา บางคนอาจอยากสร้างเงิน อยากสร้างเกียรติ อยากสร้างความดี ฯลฯ มากมาย ก็ให้ทำไปตามใจ แต่ต้องคุมไว้ด้วย “คุณธรรม” ก็พอ

AC: …แค่นี้ก็โอแล้วนี่นา…

ภาคอื่นๆ “อ่า..วันนี้เข้าแล็บ ต้องไปรันเจล”  ”เลี้ยงแบคทีเรียไว้อยู่ เดี๋ยวไปดูมันซะหน่อย”  ”ตอนนี้กะลังนั่งรอผลน่ะ” ฯลฯ

ภาคเราก็มีเหมือนกันแหล่ะ แต่เด็กฟิสิกส์ที่ไปทำด้านทฤษฎี.. “เข้าแล็ป” ของเราเลยดูไม่ค่อยจะมีอะไรนอกจากเข้าไปนั่งอ่านหนังสือ! กับเข้าไปนั่งคิดอะไรเพลินๆ!

วันไหนคิดอะไรไม่ออก ไม่มีอารมณ์อยากอ่านหนังสือ ก็หยุดไปซะดื้อๆ!!

วันนั้นก็จะไม่มีผล?

ดูแล้วมันน่าตลกดี ทำวิจัยกะทฤษฎีเนี่ย?

จากที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์โดยมิได้ตั้งใจ ก็พบว่า การเรียนวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์นั้นจะมองให้ง่ายก็ง่าย จะมองให้ยากก็ยาก จะอธิบายต่อไปดังนี้-

     1. คนที่เข้ามาเรียนที่นี่ หากแบ่งอย่างหยาบ มีสองประเภท คือ เข้ามาด้วยแรงบันดาลใจ และ เข้ามาด้วยแรงจากสิ่งแวดล้อม

ประเภทแรก มีแนวโน้มที่จะเรียนได้ผลสัมฤทธิ์มากกว่า คือ หาความรู้เพิ่มเติม และซักถามข้อข้องใจอยู่เสมอ มีความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ส่ิงใหม่ๆ และไอเดียบรรเจิดในสาขานั้นๆ เขาเหล่านี้มักจะไม่ค่อยใส่ใจกับประเด็นที่ว่า “จบมาแล้วจะไปทำอะไร?” เพราะการเรียนคือความสุข และการได้พูดในสิ่งที่ตัวเองรู้คือชีวิตของเค้าเหล่านั้น เราน่ะชอบมาก เวลาเห็นคนประเภทนี้แล้วรู้สึกอิ่มไปด้วยความรักจริงๆ สำหรับพวกเค้า การเรียนวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์ ถือว่า “ยาก..แต่เร้าใจ” ถ้าหากว่าพวกเขายังไม่ถูกอำนาจเงินหรือเกียรติยศบดบัง พวกเขาจะอยู่กับสิ่งที่รักได้ตลอดชีวิต

ประเภทหลัง ไม่ว่าไอ้แรงจากสิ่งแวดล้อมจะเป็นอะไรก็ตาม ก็ขึ้นกับว่า “แรง” นั้นจะมากน้อยและมีอิทธิพลมากเพียงใด ที่จะทำให้พวกเขาจัดการกับชีวิตการเรียนได้ เป้าหมายของคนประเภทนี้จะมีมากมายนับไม่ถ้วน เช่น เรียนให้พ่อแม่ภูมิใจ(มีน้อยแฮะ กับวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์ เพราะสังคมไทยไม่เคยนับสาขานี้มีคุณค่านักอยู่ในสมอง), เรียนให้จบตามผู้ให้ทุนวางเป้าหมายไว้, เรียนเพราะอยากรู้ว่ามันมีอะไรดี, เรียนเพราะบังเอิญติด จนถึง เรียนเพื่อให้จบๆไปทำงานหาเงินพอ ฯลฯ

(ไม่อยากบอกว่าแบบหลังมีเยอะกว่าแบบแรก มากๆๆๆๆๆ!!!)

ดังนั้น ถ้าจะมองจากคนที่อยากเข้าใจมันจริงๆจะบอกว่า ยาก ถ้ามองจากคนที่ชอบเรียนรู้ไม่ว่าจะยากนานเพียงใดจะบอกว่า ยากแต่สนุก ถ้ามองจากคนที่อยากจบไปเฉยๆ จะบอกว่า ยากมั้ง.. แต่ก็พอไถๆอาจารย์ให้จบได้ล่ะวะ และสำหรับคนที่ไม่คิดอะไรเรียนไปงั้นๆ ก็คงบอกว่า ง่ายมั้ง??

     2. ความคิดที่ว่า “วิทยาศาสตร์สร้างชาติ” ก็มีไม่น้อย หลายคนพยายามที่จะดันวิทยาศาสตร์ให้เทียบเท่าต่างชาติ พยายามโหมกระหน่ำให้พัฒนาวิทยาศาสตร์ แล้วประเทศชาติจะเจริญ

ไอ้คำว่า “วิทยาศาสตร์สร้างชาติ” เนี่ย เราแค่เอามันไว้ใช้หากินกับคนที่ชอบถามว่าเรียนวิทยาศาสตร์ไปทำไม? ก็พอ แต่ลึกๆแล้วเราไม่คิดอย่างนั้นเท่าไรหรอก เพราะอะไรรึ?

ตอบ-ก็เพราะวิทยาศาสตร์บ้านเรามันสร้างชาติไม่ได้น่ะสิ วิทยาศาสตร์น่ะโดยพื้นฐานแล้วคือการเข้าใจธรรมชาติ แต่หลายคนจะมองว่าหากเรามองการสร้างชาติของเราเป็นการแข่งขันกับต่างประเทศ ก็ต้องบอกว่า นั่นเป็นวิทยาศาสตร์เพื่อการแข่งขันแล้ว ซึ่งนั่นต้องการปัจจัยที่มากกว่าองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ เช่น การบริหารคน บริหารทรัพยากร เศรษฐศาสตร์ กฏหมาย จิตวิทยา และศาสตร์อื่นๆที่จะนำเอาองค์ความรู้วิทยาศาสตร์ไปใช้ประโยชน์ในการแข่งขัน มองง่ายๆคือการแข่งขันด้านเทคโนโลยี เรารู้ว่าจะทำ “ของ” อย่างไร แต่เราต้องการ การตลาด การลงทุน มาช่วยเสริมทัพเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการด้วย ดังนั้น เราก็เลยไม่ค่อยหนับหนุนการ “ผลัก” คนให้มาเรียนวิทย์อย่างเดียว แต่ต้องมีเป้าหมายและการบริหารจัดการ “คน” ที่ไปเรียนวิทย์นั้นด้วย อย่างนี้แล้วสิ ถึงจะพูดได้ว่ามี “วิทยาศาสตร์เป็นรากฐานการสร้างชาติ”

ดังนั้น ถ้าจะให้วิทยาศาสตร์สร้างชาติ ก็คงต้องบอก(ในตอนนี้)ว่า โคต-ะ ยากกก! แหล่ะ

     3. เคยมีความคิดที่ว่า เรียนวิทยาศาสตร์แล้วจะมีประโยชน์ที่ “ระบบความคิดเป็นวิทยาศาสตร์” ซึ่งสามารถปรับใช้ได้ทุกสถานการณ์ชีวิต

ก็เห็นด้วยส่วนหนึ่ง แต่อย่าลืมว่าระบบการเรียนวิทยาศาสตร์จะต้องเข้มแข็งก่อนนะ ไม่ใช่สอนแบบผลักเด็กให้จบๆไป ถึงตอนนั้นก็คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่า คณะวิทย์ ผลิตเด็กคิดแบบวิทยาศาสตร์ได้จริงๆ ส่วนไอ้ระบบความคิดเป็นวิทยาศาสตร์ ก็เป็นระบบการแก้ปัญหาอย่างเป็นขั้นตอนตามธรรมชาติ มองให้ออกว่าปัญหาคืออะไร ขบคิดว่าเรามีอะไรเป็นทุน แล้วจะแก้ได้อย่างไร ผลออกมาถูกหรือไม่ ฯลฯ เราคิดว่าข้อดีจริงๆของการเรียนวิทย์คือ มีโอกาสได้แก้ปัญหา และได้ฝึกการใช้เหตุผล มากกว่าสาขาอื่นๆ

ดังนั้น หากการเรียนมีคุณภาพ นักศึกษาก็มีความตั้งใจ เชื่อมั่นว่า มัน “ง่ายและมีประโยชน์” แน่นอน!

     4. ได้เข้าใจว่าความสำเร็จของนักวิทยาศาสตร์ไทย(หลายคน) คือการได้ “ทำ” บางอย่าง สำเร็จเป็นผล “งานวิจัย”

และหากดีกว่านั้น คือ สามารถต่อยอดงานวิจัยไปเรื่อยๆได้ และดีกว่านั้นคือ สามารถนำงานวิจัยที่ทำขึ้นไปใช้ประโยชน์ได้จริงในสังคม ให้คนอื่นๆได้เห็นและชื่นชม!!

หรือไม่อีกประเภทคือ ทำงานวิจัยที่โด่งดังเป็นที่สนใจอยู่ในสากลโลก แล้วก็มีความเก่งกาจโดยส่วนตัวที่จะนำชื่อของตนไปปรากฎให้สากลโลกได้เห็น!!

(แต่ไอ้แบบนี้มันหายากหน่อย ในจำนวนงานวิจัยที่ผลิตได้ในประเทศกว่า… (แก้ไขข้อมูลภายหลัง))

ดังนั้น ถ้าแค่ให้ทำวิจัยเสร็จหนึ่งชิ้น ถือว่า ไม่ยากนัก แต่ถ้าให้ต่อยอดได้ คงต้องการ การทุ่มเท อย่างหนัก และหากต้องการปรากฎต่อชาวโลก นั่นคงต้องประเภท “อัจฉริยะ” สักหน่อยล่ะ

     5. สุดท้ายวิทยาศาสตร์ ก็ยังเป็นสาขาที่ยังไม่ให้ประโยชน์เป็นรูปธรรมได้ เราว่ามันเป็นเพราะมัน “ยาก ที่จะสร้างองค์ความรู้ที่แท้จริงและมีประโยชน์”

ดังนั้น ตอนนี้ที่พวกเราทำได้ ก็คือ วางองค์ความรู้ที่เป็นพื้นฐานที่ดี มั่นคงในหลักเหตุผลและความถูกต้องไว้ จากนั้น ค่อยมาดูกันว่า จะนำเอาองค์ความรู้ไปใช้ในส่วนใดได้บ้าง

สักวันหนึ่งหวังว่า วงการวิทยาศาสตร์ จะเข้ามาจับประเด็นปัญหาของตัวเอง แล้วก็แก้ปัญหาของตัวเองด้วยกระบวนการวิทยาศาสตร์ เพื่อแก้ไขปัญหาของชาติบ้านเมือง ให้สมกับที่เป็นวงการแห่งเหตุผลของธรรมชาติ การเข้าใจธรรมชาติ และการแก้ไขปัญหาได้อย่างสมเหตุสมผล…

AC: …ว่าแล้วก็กลับมา ”มาทำแล็ปกันเถอะ” แต่อย่างไรก็อย่าลืมเตือนสติตัวเองด้วยว่า “นี่เราทำอะไรอยู่” ด้วยแล้วกันนะจ๊ะ

ที่มา http://www.arc.tru.ac.th/acrob/news/062548/ritsm19.jpg

คณะวิทย์จวกแอดมิชชันทำ นศ.คุณภาพแย่ เผยเรียนไม่ไหว-ลาออกเพียบ

       อาจารย์ฟิสิกส์ จวก “แอดมิชชัน” คัดเด็กไม่มีประสิทธิภาพ ทำให้ได้เด็กเก่งน้อยลง เอเน็ตไม่ถูกนำมาพิจารณาเท่าที่ควร หนำซ้ำยังคัดเลือกเด็กได้ไม่ตรงตามที่แต่ละคณะต้องการ ระบุนักเรียนให้ความสนใจเข้าเรียนวิทยาศาสตร์ต่ำลงมาก

อ่านต่อเอาในข่าวเอง.. 

แตกประเด็นต่อดีก่า..

-อาจารย์ทั้งหลายเร่ิมขุดเอา การเรียนวิทยาศาสตร์ มาเป็นหัวข้อในความสนใจซะแล้ว!

-ไม่ชอบที่ไปเปรียบเทียบกับนักเรียนเมืองนอก ทำไมชอบพูดคิดอะไรง่ายๆแบบนี้ เราไม่ต้องไปแข่งกับเค้าหรอก ดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ก่อนเถอะ

-ประเด็นสำคัญ>>ครูอาจารย์หลายท่านออกมาประกาศ ไม่เห็นด้วยกับ ระบบแอดฯ แต่ยังไม่เห็นทางแก้บอกว่าเป็นระบบลอกจากต่างชาติ ต้องไปวิเคราะห์กันอีกทีว่าลอกมายังไง? ทำไมต้องลอก? คิดเองไม่เป็นรึ?

-จากความคิดเห็น ถึงการสอนห่วยๆของครูอาจารย์… นี่สิที่จะต้องหาทางแก้ ทำไงถึงจะพัฒนาการสอนได้ล่ะว้า ทำไงถึงจะสอนได้เข้าใจ ทำไงถึงจะสอนได้น่าสนใจ ทำไงถึงจะสร้าง “ความรู้” ใน “คน” ได้ อย่างหนึ่งคือไม่ควรไปว่าเด็กว่าเรียนไม่ดี แต่ควรดูที่มาและสาเหตุเสียก่อน

-จากความคิดเห็น ทำไงถึงจะให้เด็ก “เก่ง” ขึ้นกว่าเดิม และทำไงให้ระบบสามารถคัดเลือกเด็กเข้ามหาลัยได้ด้วยความสามารถและความพึงพอใจไปควบคู่กันได้

-จากความคิดเห็น การเรียนพิเศษ.. เราว่าถ้าคนสอนพิเศษ “รู้จริง สอนจริง หวังดีจริง” เราไม่ต้องไปว่าอะไรเขาหรอกน่า

พอแค่นี้ก่อน..

อ่านความคิดเห็น

http://www.suanboard.net/view.php?p=view&kid=29382&in=1

http://www.sameskybooks.org/board/lofiversion/index.php?t8179.html

http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X6613242/X6613242.html